Rolien

Er was eens…ja, dat kun je wel zeggen na 34 jaar werkzaam te zijn in de jeugdzorg, waarvan 23 jaar in leidinggevende functies. In 1991 startte ik, Rolien, als “jonkie” in de jeugdzorg. Ik heb in diverse soorten organisaties gewerkt, zoals in de kinder- en jeugdpsychiatrie, volwassenpsychiatrie en in een medisch orthopedagogisch behandelcentrum. Wat in de loop van de tijd mijn aandacht trok was de wijze van leidinggeven, wat me tegelijk uitdaagde om zelf een managementopleiding te gaan doen.

Nadien heb ik meerdere functies vervuld, zoals trainer sociale vaardigheden, praktijkleider, projectleider op diverse projecten en casemanager. Eigenlijk alle binnen jeugdzorgorganisaties of eraan gerelateerd, zoals bij Bureau Jeugdzorg, AMK, Veilig Thuis en ook bij de Jeugdbescherming.

In 2011 werd ik projectleider MDA++  (Multi Disciplinaire Aanpak Kindermishandeling en Huiselijk Geweld) een netwerksamenwerking tussen MCL, Fier, GGZ Forensisch, Politie VNN. Daar zit ik zelf ook aan tafel met ouders en jongeren.

Ik deed de opleiding contextuele hulpverlening om nog meer feeling te krijgen in het werken met gezinnen.  Een zeer interessant project. Het MDA++ is al lang geen project meer en we zijn inmiddels al 13 jaren verder. Ik ben er nog steeds met veel plezier bij betrokken. Samenwerken en ingewikkelde “puzzels” leggen is wat ik leuk vind.

Daarbij werd ik Hoofd Staf, waar ik met veel plezier 14 jaar het team van gedragswetenschappers en vertrouwensartsen heb aangestuurd binnen het Regiecentrum.

In de afgelopen jaren heb ik de supervisoren-opleiding in Zwolle gedaan en ben ik ook  supervisor LVSC.

Professionals in hun leervragen coachen en verder helpen, is erg leuk.

En toen werd ik 60. Dat was een moment dat ik me bedacht: wat wil ik nu nog gaan doen. Met het managen was ik wel wat klaar en ik had behoefte toch weer dichter op het werk met gezinnen te zitten.

‘Samenwerken’, is de rode draad in al het werk wat ik doe. Waarbij ik, in alles rondom jeugdigen en hun gezinnen, steeds weer zie, dat niemand het alleen kan. Voor mij zit daar een belangrijke contextuele factor.

En toen kwam ik, via via,  in contact met Wolfert in Context, een kleine organisatie, waar de contextuele benadering bij uitstek onderdeel is van de visie, maar ook van het dagelijks werk. Daar ligt weer een mooie uitdaging voor mij als teamcoach van team Intake, Diagnostiek en Behandeling (IDB). In deze functie kan ik vanuit mijn ervaring en senioriteit, maar ook als mens het team gedragswetenschappers ondersteunen. Ik deel mijn kennis met hen en denk mee in oplossingen en mogelijkheden om het dagelijks werk met gezinnen te optimaliseren. Daarin speelt het contextuele gedachtengoed altijd een belangrijke rol.